تو آمدي تا زندگی اميدوار بماند

مدتي بود که روزها پريده رنگ شده بودند. آفتاب، کم رنگ و كم‌توان می‌تابید؛ انگار غباري هوا را آکنده بود و جلوي دید مردم را مي‌گرفت.
آنها که هنوز گرماي خورشید را در دل‌هايشان حس می‌کردند، چشم به راه اتفاقی تازه بودند؛ اتفاقی که روزگار مردم را روشن کند و زندگی را جان تازه‌ای ببخشد.
روزگاری بود که مردم، سرگردان و گمراه، به هر سو مي‌رفتند تا شاید به مقصد برسند و مرتب از مقصد دور مي‌ماندند. روزگاری بود که بعضی‌ها دلشان را درسته به تاريكي سپرده بودند و کم‌کم هر جا ردي از نور و روشنی می‌دیدند، برای خاموش كردنش لشکر مي‌کشیدند.
روزگار، روزگارِ خط و نشان کشیدن سپاه سیاهی بود. از گوشه‌ای، ابرهه لشکر فیل‌سوارانش را به راه انداخته بود و در توهّم قدرت، خيال درهم کوفتن و از ميان بردن خانه خدا را در سر می‌پروراند. آن سوتر امپراتوري‌هاي بزرگ در طمع جهان گشایی، مدام در جنگ وستيز به سر مي‌بردند.
روزگاری بود که دل آدم‌ها، انگار از سنگ شده و نگاهشان با دوستي و مهربانی قهر كرده بود. آدم‌ها دچار تفرقه و پراکندگی بودند. قبيله‌ها با کوچک‌ترین اتفاقی از هم کینه‌ها به دل مي‌گرفتند و به جان یکدیگر مي‌افتادند. بیش از ۵۰۰ سال از تولد يكي از بزرگ‌ترین پیام‌آوران مهربانی گذشته بود.
انگار مردم دنیا داشتند خدا را و پیام‌آوران مهربانی‌های خدا را از یاد مي‌بردند. خدا، نیاز زمين و زمینیان را به شناختن پروردگارشان، به دوستي و مهربانی او، به اخلاق و انسان‌دوستي می‌دید و آخرين رسول مهربانی‌هایش را، برای نجات دنیا از تاريكي و سیاهی نگه داشته بود. خدا تو را برای ‌آخرین نيازهاي‌ بشر نگه‌داشته بود، برای روزها و سال‌ها و قرن‌هايي که آدم‌ها خيلي ‌به خودشان مغرور می‌شوند و بدجوري دچار تفرقه می‌شوند. خدا تو را برای آخرالزمان نگه داشته بود تا مهربانی‌ نميرد و غرور بشر، باعث نشود به‌کل، خدا را فراموش کند.
خدا تو را به دنیا بخشید تا زندگی به نجات انسان، به عاقبت به‌خيري نوع بشر امیدوار و مطمئن بماند. خدا تو را بارها به دنیا می‌بخشد، تو را هر سال، در يك هفته، دو بار متولد می‌کند تا دست‌كم بخشی از جمعيت جهان در آن هفته به یاد تو، و شاد از تولد تو جدايي‌ها و تفرقه‌ها را از یاد ببرند و خوشحال از تولد تو خدا را شكر کنند و خوبي‌ها را تکثیر كنند.

مناف یحیی‌پور